دست بر زانوی غم سر به دو دست

سردی قطره ی لرزانی بر گوشه ی چشم

ونگاهم حیران

خیره در پرده ی جادویی

سایه ی ساقه ی اندامی

وبر ان میتابد

مهربان پرتو صبحی روشن

و در ان میبینم که از دور

بال بگشایند زی من بشتاب

ان دو اواره کبوترها

بنشینند مرا بر دامن

مهربان خاموش

خیره در من به نیاز

وبیفشانمشان به اشک

 و بیفشانمشان به اشک

مهربانی

مهربانی جاده ای است

که هر چه بیشترروند خطرناک تر میگردد

نمیتوان بازگشت...

اما لحظه ای باید درنگ کرد

و شاید چند گامی بر بیراهه رفت

مدتی ست بر جاده ی هموار میرانیم

حرف های نزدیک دارند فرا میرسند

خطرناک است

من و تو

وانگاه خود را کلمه ای مییابی که معنایت منم

ومرا صدفی که مرواریدم تویی

وخود را اندامی که روحت منم

و مرا سینه ای که دلم تویی

وخود را معبدی که راهبش منم

و مرا قلبی که عشقش تویی

وخود را قلبی که مهتابش منم

ومرا قندی که شیرینیش تویی

و خود را طفلی که پدرش منم

و مرا شمعی که پروانه اش تویی

و خود را انتظاری که موعدش منم

ومرا التهابی که اغوشش تویی

وخود را هراسی که پناهش منم

وناگهان سرت را تکان میدهی و میگویی

نه هیچ کدام!

هیچ کدام از اینها نیست چیز دیگریست

یک حادثه ی دیگریو خلقت دیگری

و داستان دیگریست

و خدا ان را تازه افریده است                          دکتر علی شریعتی